Kreatura i rak – gumy z odnóżami na dno i w przeszkody

Odnóża i klapki z cienkiej gumy drgają od ruchu wody i przynęty – nawet gdy korpus leży nieruchomo na dnie, szczypce raka unoszą się i opadają (wersje pływające stoją „w pozie obronnej”); w opadzie kreatura wiruje i trzepocze odnóżami, zwalniając i przyciągając wzrok; przy podbiciu „ucieka” jak rak – do tyłu, skokiem. Drapieżnik widzi coś znajomego z dna (raki są ważnym pokarmem okoni, sandaczy i dużych kleni) i bierze pewnie, często z dna w pauzie. Solona, zapachowa guma trzymana jest w pysku dłużej – czas na zacięcie przy ostrożnych braniach.

Przeszkody: zatopione drzewa, gałęzie, kamienie, krawędzie roślin – texas bezzaczepowo; dno kamieniste i żwirowe, gdzie żyją raki (okonie i sandacze); zimna woda i ryby bierne – kreatura w miejscu na dnie z drganiami (finezja); jako trailer do chatterbaita i spinnerbaita (wolniejszy opad, większa sylwetka); wody pod presją, gdzie rippery się „opatrzyły”. W toni i przy równym ciągnięciu kreatura jest gorsza od gumy z ogonem. Zbiorniki z kamienistym dnem pokazuje katalog: łowiska z okoniem w całej Polsce.

Rozmiar: 5–7 cm na okonia i klenia, 8–10 cm na sandacza i szczupaka, 10–13 cm jako trailer i na duże szczupaki. Typ: rak (szczypce – realizm, pozycja obronna), kreatura (dużo odnóży i klapek – maksimum ruchu), „beaver” (płaska, z dwiema klapkami – texas i flipping w przeszkody). Pływalność: pływająca (szczypce w górę na dnie – najlepsza na texas i jig), tonąca (szybsze zejście, nurt). Materiał: miękki, solony, zapachowy (rak, czosnek) – dłuższe trzymanie; trwały na texas (hak przechodzi przez korpus). Kolor: naturalne raki (zielono-brązowy, oliwka, brąz z pomarańczowymi końcówkami szczypiec) na czystą wodę; czarny i niebieski w mętnej i o zmierzchu; zielony z brokatem na zbiorniki; jaskrawe końcówki na akcent. Hak: offset 2/0–4/0 (haki spinningowe), główka jigowa z osłoną na zielsko 5–14 g, hak trailerowy na chatterbait.

Texas: hak offsetowy przez nos, grot schowany w grzbiecie, ciężarek przesuwny 3–14 g (pocisk) na lince przed hakiem (stoper opcjonalnie) – przez gałęzie i rośliny, podbicia i opad; carolina: ciężarek na lince głównej, przypon 40–80 cm, kreatura pływająca unosi się nad dnem – stoki i blaty. Jig: główka 5–14 g z osłoną na zielsko (hak w górę), kreatura prosto na haku; skoki po kamieniach. Trailer: na hak chatterbaita lub spinnerbaita, prosto w osi. Plecionka 0,10–0,16, przypon fluorocarbon 0,30–0,45 (okoń, sandacz), stalka na szczupaka; prowadzenie: podbicie 20–40 cm, opad, pauza 2–5 s na dnie, drgania w miejscu; w przeszkodach powoli „przeciągaj” przez gałęzie – zaczep oznacza, że grot wyszedł z gumy.

• Równe ciągnięcie – kreatura nie ma ogona i nie pracuje w ruchu; podbicia, opad, pauzy.
• Za ciężki ciężarek na texas – przynęta zapada w muł i nie unosi szczypiec; 3–7 g na płytkie przeszkody.
• Grot wystający w texasie – zaczepy; schowaj w grzbiecie, sprawdź po każdym rzucie.
• Twarda guma – odnóża nie drgają; miękka, solona.
• Zacięcie na pierwsze „stuknięcie” – ryba często trzyma przynętę za szczypce; poczekaj na ciężar, zacinaj mocno (hak przez gumę).