Martwa rybka na spinning – systemik i prowadzenie jak gumy

Systemik – ciężarek (5–30 g) z drutem wsuwanym w pysk i gardło rybki oraz jedną–dwiema kotwiczkami wpinanymi w bok i grzbiet – nadaje rybce wagę i sztywność, dzięki czemu rzuca się ją jak jig i prowadzi podbiciami: w opadzie rybka kołysze się i błyska bokiem, na dnie leży jak martwa, przy podbiciu „ucieka”. Zapach z nacięć i naturalna faktura sprawiają, że drapieżnik, który trącił gumę i puścił, martwą rybkę trzyma i połyka; sandacz zasysa ją z dna, szczupak bierze w opadzie. Prowadzenie wolne – rybka nie znosi szybkich, agresywnych podbić (rozpada się) – i to pasuje do zimnej wody.

Zimna woda (listopad–marzec) na sandacza przy dnie z brzegu i z łodzi (vertical z rybką na ciężkim systemiku to klasyka zimowych zbiorników), szczupaki zimą na stokach i w zatokach, okonie jesienią na małe rybki na lekkich systemikach; wody pod presją, gdzie gumy „opatrzyły się”; mętna woda (zapach). Latem przy aktywnych rybach gumy i woblery są szybsze i wygodniejsze. Zbiorniki z sandaczem pokazuje katalog: łowiska z sandaczem w całej Polsce.

Rybka: płoć, ukleja, kiełb, stynka, jelec 6–10 cm na sandacza i okonia, 10–15 cm na szczupaka; świeża (trzyma się lepiej) lub mrożona pojedynczo (wygodna, mocno pachnie); pochodzenie zgodne z regulaminem (gatunki niechronione, często z tej samej wody – mrożone ze sklepu rybnego omijają problem). Systemik: na szczupaka z przyponem stalowym i dwiema kotwiczkami, 10–20 g; na sandacza lekki (5–12 g) z pojedynczą kotwiczką lub hak jigowy przez pysk + stinger; na okonia mini-systemik 3–7 g. Alternatywa: główka jigowa przez pysk i podniebienie + kotwiczka w grzbiecie na lince – prostsza, mniej trwała. Utrwalenie: nacięcie boków (zapach), nitka elastyczna wokół ciała (rybka nie rozpada się po kilku rzutach), wstrzyknięty olej rybny lub pianka (pływalność).

Zestaw na martwą rybkę: drut systemika przez pysk w głąb ciała, ciężarek w pysku lub pod głową, kotwiczka wpięta w bok za płetwą grzbietową (druga przy ogonie na duże rybki), ewentualnie nitka; przypon stalowy 30–40 cm na szczupaka, fluorocarbon 0,40–0,50 na sandacza; plecionka 0,12–0,16. Prowadzenie: rzut, opad do dna na napiętej lince, podbicie 20–40 cm, opad, pauza 2–5 s na dnie (sandacz bierze na dnie), powtórz; w pionie – podbicia 10–30 cm nad dnem z długimi pauzami. Zacięcie przy ciężarze lub stuku – zdecydowane (kotwiczki, twardy pysk sandacza). Sprzęt jak do jigowania (spinning z brzegu) – wędka 2,4–2,7 m, c.w. 10–40 g.

• Szybkie, agresywne podbicia – rybka rozpada się po trzech rzutach; wolno, z pauzami.
• Bez utrwalenia – nitka lub gumka utrzymuje rybkę kilkanaście rzutów.
• Kotwiczki za małe – zasłonięte ciałem rybki; grot wyprowadzony na zewnątrz.
• Rybka chroniona lub z innej wody – regulamin; mrożone ze sklepu są bezpieczne.
• Zacięcie na pierwszy stuk przy szczupaku – przekłada rybkę; licz do dwóch, przy kotwiczkach zacinaj szybciej niż przy żywcu.