Ukleja – srebrna rybka powierzchni: rozpoznanie i łowienie na bat

Ciało bardzo smukłe, wydłużone, silnie bocznie spłaszczone; pysk wyraźnie górny (dolna szczęka wysunięta – zbiera pokarm z powierzchni); łuski drobne, srebrzyste, bardzo łatwo odpadające; grzbiet zielonkawo-niebieski, boki i brzuch lśniąco srebrne; płetwa odbytowa długa (znacznie dłuższa niż grzbietowa), płetwy bezbarwne lub lekko szare; ostry kil na brzuchu za płetwami brzusznymi. Od młodej płoci odróżniają ją górny pysk, długa płetwa odbytowa i brak czerwonych płetw; od jelca – pysk górny (jelec ma dolny) i spłaszczenie. Typowe rozmiary to ryby długości palca do dłoni; duże ukleje osiągają długość dłoni z palcami.

Niemal wszystkie niziny wody stojące i wolno płynące w Polsce: jeziora, zbiorniki, stawy, rzeki nizinne, kanały, starorzecza; unika zimnych, szybkich rzek górskich. Stanowiska: górna warstwa wody nad głębią i na krawędziach, przy pomostach, mostach, pod drzewami, przy ujściach i w zbiegach prądów (gdzie prąd przynosi owady), latem wszędzie, gdzie widać „ciapanie” na powierzchni; w rzece – spokojne odcinki przy brzegu i nurty za ostrogami. Ławice uklei na powierzchni to najlepszy wskaźnik stanowiska bolenia, okonia i szczupaka.

Przy powierzchni i w górnej toni: owady spadające na wodę i wylatujące, plankton, larwy; żeruje cały dzień od wiosny do jesieni, najintensywniej w ciepłe, spokojne dni i wieczory; zimą schodzi głębiej i bierze rzadziej (ale bierze – pod lodem na mormyszkę). Ławicowa i szybka – bierze i wypluwa w ułamku sekundy, dlatego zestaw musi pokazywać branie natychmiast, a zacięcie następować od razu. Przy nęceniu pylącą zanętą ławica wstaje pod powierzchnię i zostaje godzinami.

Bat 3–5 m lub tyczka krótka: zestaw lekki (spławik 0,2–0,5 g), żyłka 0,08–0,10, przypon 0,06–0,08, hak 18–22; przynęta w górnej toni (30–60 cm pod powierzchnią); zanęta pyląca, lekka, jasna, rzucana ręką małymi kulkami co kilka rzutów – ławica wstaje; rytm: zarzut, branie, zacięcie, wyjęcie, zarzut – zawodnicy łowią kilka uklei na minutę; zacięcie krótkie z nadgarstka przy każdym drgnięciu spławika. Mucha: małe suche muchy i mokre spidery na zestawie #3. Zimą pod lodem – mormyszka z ochotką w toni. Wody z ukleją pokazuje katalog: łowiska z ukleją w całej Polsce.

Pinki i białe robaki (pojedynczo, przez koniec), ciasto w kulce wielkości ziarna, chleb, ochotka zimą, mała mucha. Zanęta: jasna, pyląca, drobno mielona (biszkopt, mleko w proszku, mąka), w małych kulkach wrzucanych często – chmura w toni, nie na dnie. Ukleja jako żywiec na okonia i sandacza – delikatna, słabo przeżywa w wiadrze; na suma w pęczku; tam, gdzie regulamin pozwala.

Bat 3–4 m lekki lub tyczka 4–5 m z cienką szczytówką; spławik tyczkowy 0,2–0,5 g odwrócona kropla (brania w opadzie), obciążenie schodkowe drobnymi śrucinami, przypon 15–20 cm 0,06–0,08, hak 18–22 z cienkiego drutu; zestaw na głębokość 30–80 cm; wiaderko na zanętę, siatka drobna; zawodnicy – kilka gotowych zestawów na motylkach.

Ukleja nie ma w wodach PZW wymiaru ani okresu ochronnego i zwykle nie jest objęta limitem ilościowym (bywa limit wagowy drobnicy) – zasady zbierania na przynętę i przetrzymywania określa regulamin wody; aktualne wartości sprawdzisz na stronach Wymiary i okresy ochronne oraz Limity dobowe. Rekordowe okazy: Rekordy Polski.

Dane mogą być nieaktualne. Przed połowem zawsze sprawdź aktualny regulamin PZW oraz regulamin konkretnego łowiska – okręgi i łowiska mogą stosować własne, bardziej restrykcyjne zasady.