Tyczka – precyzyjne łowienie spławikowe bez rzutu

Zestaw ma długość mniejszą od wędki, a jego koniec jest przywiązany do gumowego amortyzatora przewleczonego przez jeden lub dwa górne segmenty (topy). Amortyzator rozciąga się przy braniu i holu, zastępując kołowrotek: ryba ciągnie, guma się wydłuża i męczy ją, a wędkarz odejmuje segmenty tyczki („rozkręca”), aż ryba znajdzie się przy brzegu, w zasięgu podbieraka. Brak rzutu oznacza, że przynęta i zanęta są zawsze w jednym punkcie, spławik stoi pionowo nad nim bez dryfu, a brania widać natychmiast – lżejsze spławiki i cieńsze przypony niż w jakiejkolwiek innej metodzie.

• Tyczka – na start 9–11 m z kilkoma topami (kompletami górnych segmentów na różne amortyzatory); węgiel, sztywna, z rolką do odkładania.
• Amortyzatory lite lub pełne (hollow) w kilku grubościach: cienkie na płoć i drobnicę, grube na karpie na komercyjnych; mocowane na stożku i łączniku.
• Spławiki tyczkowe 0,2–2 g: smukłe na stojącą wodę, z grubszym korpusem na kanał i wiatr; antenki wymienne.
• Żyłka 0,10–0,14 mm na zestaw, przypony 0,07–0,12 mm, haki nr 14–22; na karpie 0,16–0,20 mm i haki nr 10–14.
• Rolka tyczkowa (do odkładania rozkręconej wędki), platforma lub siedzisko, podbierak z długą rączką, kubek do nęcenia na szczytówce, pudełko na zestawy nawinięte na motki.

Białe robaki i kastery na płoć, ochotka wiosną i zimą, czerwone robaki na leszcza i lina, kukurydza na większe ryby, pellet i wafters na karpie na łowiskach komercyjnych; nęcenie zanętą na płoć lub uniwersalną z kubka na szczytówce – dokładnie w punkt, małymi porcjami.

Zestaw spławikowy tyczkowy: żyłka główna długości od szczytówki do dna plus zapas na amortyzator, spławik na dwóch silikonach i przelotce, obciążenie główne skupione (oliwka lub rząd śrucin) w 2/3 głębokości, jedna, dwie śruciny sygnalizacyjne, przypon 15–30 cm na pętelce. Zestawy wiąże się w domu, na motkach, w kilku wariantach wagi spławika; nad wodą tylko wymiana. Na karpie – amortyzator gruby, żyłka 0,18 mm, spławik 0,5–1 g, przynęta na dnie.

1. Rozstaw stanowisko: platforma lub siedzisko ustawione stabilnie, rolka za plecami w linii tyczki, podbierak pod ręką.
2. Zmierz głębokość sondą (ciężarkiem na haku) w kilku punktach – tyczka pozwala wybrać dokładnie miejsce z twardym dnem lub stopniem.
3. Ustaw spławik tak, by przynęta była na dnie lub kilka centymetrów nad nim; wyważ do samej antenki.
4. Nęć kubkiem na szczytówce: kilka kulek w punkt, potem po szczypcie co kilka minut.
5. Wynoś zestaw segment po segmencie, opuść spławik bez chlupnięcia; trzymaj tyczkę na kolanie i rolce.
6. Zacinaj krótkim uniesieniem; amortyzator wychodzi z topu – trzymaj kąt i cofaj tyczkę na rolce, rozkręcając co 2–3 segmenty.
7. Podbieraj rybę, gdy zostanie top z zestawem; po wymianie przynęty zestaw wraca w ten sam punkt.

Kanały (stopień między półką a rynną w zasięgu tyczki – Kanał), jeziora przy brzegu, stawy i łowiska komercyjne (karpie i karasie pod nogami), rzeki o spokojnym nurcie; przez cały sezon, zimą w kanałach i portach. Typowe cele: płoć, leszcz, karaś, karp. Wody z płocią pokazuje katalog: łowiska z płocią w całej Polsce.

• Za sztywny amortyzator na drobne ryby – urwane przypony; cienki amortyzator na płoć, gruby na karpie.
• Zestaw dłuższy niż top – nie da się podbierać; zestaw krótszy o długość amortyzatora z zapasem.
• Tyczka na wietrze trzymana wysoko – męczy i łamie; nisko nad wodą, na kolanie i rolce.
• Nęcenie z ręki – zanęta ląduje gdzie indziej niż zestaw; kubek na szczytówce.
• Rozkręcanie w złym miejscu – segmenty łączą się w określonych punktach; naucz się ich na trawniku.