Odległościówka – spławik na dystansie, waggler i slider

Waggler obciążony w 70–80 % śrucinami przy spławiku (lub własnym ciężarem – wagglery z obciążeniem) leci stabilnie jak strzała, a tylko lekkie śruciny przy haku kładą przynętę na dnie lub nad dnem; po rzucie wędkarz topi żyłkę (szczytówka pod wodę, kilka obrotów korbki), żeby wiatr nie ciągnął zestawu. Klips na szpuli zatrzymuje rzut zawsze na tej samej odległości – dystans nęcenia i łowienia jest identyczny. Slider (spławik przelotowy ze stoperem) pozwala łowić na głębokości większej niż długość wędki: zestaw rzuca się złożony, a po wodowaniu żyłka przesuwa się przez spławik do stopera.

• Wędka odległościowa 3,9–4,5 m, akcja średnio-szybka, c.w. 10–30 g, dużo przelotek na wysokich nóżkach (mokra żyłka nie klei się do blanku).
• Kołowrotek 3000–4000 z płytką szpulą i klipsem, przełożenie średnie; żyłka tonąca 0,16–0,20 mm, przypon 0,10–0,14 mm.
• Spławiki: wagglery proste i z antenką 3–12 g (na jeziora bez fali), wagglery z „ciałem” na falę, slidery 8–20 g na głębokość powyżej 4 m; spławik dubeltowy na wiatr boczny i nurt.
• Stopery, krętliki mikro, śruciny miękkie, haki 12–18; proca z koszykiem, kule zanęty; podbierak z długą rączką, kijki do oznaczenia dystansu.

Kastery, białe robaki i pinki na płoć; czerwone robaki, kukurydza i pęczak na leszcza; kukurydza i pellet miękki na karpia i karasia na łowiskach komercyjnych. Zanęta na leszcza ciężka, z ziemią lub gliną, w kulach wielkości mandarynki rzucanych procą dokładnie na spławik; z dodatkiem cząstek (robaki, kastery, kukurydza).

Zestaw spławikowy odległościowy: waggler na adapterze z krętlikiem (szybka zmiana), zablokowany dwiema śrucinami lub stoperem; 70–80 % obciążenia przy spławiku, dwie–trzy drobne śruciny rozłożone w dolnej połowie, ostatnia 20–40 cm od haka (na leszcza na dnie, przynęta kładzie się); przypon 30–50 cm. Slider: stoper na żyłce ustawiony na głębokość, spławik przelotowy, obciążenie głównie oliwką nad krętlikiem, śruciny sygnałowe przy przyponie.

1. Zmierz głębokość: sondą (ciężarkiem) na spławiku – kilka rzutów w różne miejsca, aż znajdziesz krawędź lub płaskie dno; zapamiętaj kierunek (punkt na drugim brzegu).
2. Ustaw klips na odległość; rzuć kilka razy, by dystans był pewny; przy braniu dużej ryby pamiętaj o klipsie (zdejmij lub rzucaj z zapasem).
3. Nęć: 6–10 kul procą na spławik na start; potem po jednej co kilka minut.
4. Rzuć nad głową, przyhamuj zestaw tuż przed wodowaniem (wyprostuje się), zatop żyłkę – szczytówka pod wodę, dwa obroty korbki.
5. Czytaj spławik: podniesienie (przynęta na dnie uniesiona), zatopienie, odpływanie w bok; przy leszczu zacinaj po dłuższym podniesieniu.
6. Zacinaj szeroko, w górę i w bok – na 40 m żyłka ma luz.
7. Holuj spokojnie, podbieraj długą rączką; przy fali i wietrze zmień waggler na cięższy lub z ciałem.

Jeziora i zbiorniki z łagodnym stokiem, gdzie krawędź jest 30–50 m od brzegu; stawy komercyjne na dystansie poza zasięgiem batów; od maja do października – leszcz nocą i o świcie na krawędzi, płoć w dzień nad dnem, karp latem. Wiatr w plecy lub boczny słaby; przy silnym wietrze w twarz odległościówka przestaje działać. Wody na leszcza pokazuje katalog: łowiska z leszczem w całej Polsce.

• Niezatopiona żyłka – wiatr ciągnie spławik, przynęta ucieka z nęconego miejsca.
• Rzuty w różne miejsca – bez klipsa i punktu na brzegu zanęta i przynęta mijają się.
• Za lekki waggler – nie leci prosto, ląduje bliżej; zestaw musi być ciężki i obciążony przy spławiku.
• Za rzadkie nęcenie – ryby odchodzą; kula co kilka minut.
• Spławik za daleko wystający – na 40 m widoczna ma być antenka 2–3 cm, ale resztę topią śruciny; za dużo nad wodą = fałszywe brania od wiatru.