Bolonka – spławik z kołowrotkiem na rzekę i duże jezioro

Długa wędka trzyma żyłkę nad wodą, więc spławik płynie tam, gdzie go prowadzisz, a nie tam, gdzie go niesie powierzchniowy prąd; przytrzymanie zestawu (zatrzymanie żyłki na chwilę) unosi przynętę nad dnem i wywołuje branie ryb stojących za przeszkodami. Spławik boloński – kroplowy, z długą antenką i grubszym ciałem (2–10 g) – stabilnie stoi w nurcie i w fali, a obciążenie skupione w jednej oliwce i kilku śrucinach szybko zanosi przynętę do dna. Kołowrotek daje luz w holu i zasięg: na jeziorze bolonka rzuca 20–30 m jak odległościówka, na rzece puszcza zestaw na 30–40 m w dół.

• Wędka bolońska: 5–7 m teleskopowa (6 m to standard), lekka, sztywna, z przelotkami na wysokich nóżkach; na brzanę i duże klenie mocniejsza.
• Kołowrotek 2000–3000, lekki, równo układający żyłkę, często z tylnym hamulcem (regulacja w holu); żyłka 0,16–0,20 mm pływająca lub neutralna; przypon 0,10–0,16 mm 30–60 cm.
• Spławiki bolońskie 2–10 g: lekkie na jezioro i wolny nurt, cięższe na głęboką, szybką rzekę; stopery silikonowe, oliwki przelotowe, śruciny miękkie, krętliki mikro.
• Podbierak z długą rączką (3–4 m), stojak na wędkę (6 m kija nie trzyma się cały dzień w ręce), wiaderko i kubek na zanętę.

Białe robaki i kastery (płoć, kleń), czerwone robaki (leszcz, lin, jaź), kukurydza i pęczak (leszcz, brzana, duża płoć), konopie jako nęcenie i przynęta na płoć w lecie, ser i chleb na klenia, ciasto na brzanę. Zanęta ciężka, z gliną lub ziemią na rzekę (ma dotrzeć do dna w nurcie), lekka i pyląca na jezioro; nęcenie kulami przed stanowiskiem, w górę nurtu.

Zestaw spławikowy na bolonkę: spławik na dwóch stoperach (przesuwny – szybka zmiana głębokości), oliwka przelotowa 60–80 % wagi zatrzymana śruciną ok. 50 cm nad przyponem, dwie–trzy śruciny schodkowo niżej, krętlik mikro, przypon. W nurcie: więcej wagi nisko, przypon krótki (20–30 cm), przynęta wleczona po dnie; w jeziorze: obciążenie rozłożone, przypon dłuższy, przynęta tuż nad dnem. Na przepływankę z przytrzymaniem głębokość o 20–40 cm większa niż głębokość wody.

1. Wybierz stanowisko: równy nurt, 1,5–3 m głębokości, poniżej ostrogi, przy krawędzi rynny, na „stole” przed głęboką wodą (Rzeka nizinna).
2. Zgruntuj: sondą na haku ustaw głębokość tak, by spławik lekko „kiwał” – przynęta ciągnie po dnie.
3. Nęć: 5–8 kul kilka metrów w górę od stanowiska (nurt zniesie zanętę do miejsca brań); potem kula co 10 minut.
4. Rzuć w górę nurtu, lekko przed nęcony tor, zbierz luz, wędka wysoko – żyłka nad wodą.
5. Prowadź: puszczaj zestaw z nurtem, co 2–3 m przytrzymaj na sekundę (spławik przechyla się, przynęta unosi) i puść; otwarty kabłąk lub palec na szpuli przy dłuższym spływie.
6. Zacinaj przy zatopieniu, przytrzymaniu lub „wyjściu” spławika – szeroko, w górę, bo żyłka jest na wodzie.
7. Holuj kołowrotkiem, długa wędka amortyzuje; rybę do podbieraka pod prąd.

Rzeki nizinne i podgórskie od wiosny do późnej jesieni – klenie i jazie latem w nurcie, płocie i leszcze na spokojnej wodzie, brzany w głębokich rynnach latem i wczesną jesienią; kanały i duże jeziora (rzuty jak odległościówką, krawędź 20–30 m); zimą – wolne, głębokie odcinki rzek na płoć. Rzeki pokazuje katalog: łowiska z płocią w całej Polsce.

• Żyłka na wodzie – nurt powierzchniowy ciągnie spławik; trzymaj wędkę wysoko, żyłka w powietrzu.
• Za lekki spławik w nurcie – zestaw nie dociera do dna; dobierz wagę do głębokości i prędkości.
• Brak przytrzymań – zestaw płynie równo i ryby go ignorują; co kilka metrów sekunda przytrzymania.
• Nęcenie w miejsce łowienia zamiast w górę nurtu – zanęta ląduje za stanowiskiem.
• Zacięcie krótkie z nadgarstka – na 30 m w dół rzeki nie wystarczy; szerokie, długie zacięcie.