Przepływanka – łowienie spławikiem w nurcie rzeki

Spławik o nośności dobranej do nurtu i głębokości niesie zestaw z prądem, utrzymując przynętę kilka centymetrów nad dnem; wędkarz kontroluje spływ, wypuszczając żyłkę z kołowrotka i przytrzymując spławik co kilka metrów – przynęta wtedy unosi się i opada, co prowokuje brania. Zanęta ciężka, dociążona gliną, leży na dnie powyżej stanowiska i tworzy smugę zapachu i cząstek, którą ryby śledzą pod prąd; zestaw płynie przez tę smugę za każdym razem. Branie to zatopienie spławika albo jego zatrzymanie; zacięcie w dół rzeki, w stronę przeciwną do kierunku, w którym stoi ryba.

• Bolonka 5–7 m z przelotkami (długa wędka prowadzi spławik nad nurtem) albo odległościówka 3,9–4,5 m na szeroką rzekę i dalsze spływy; technikę z bolonką opisuje osobny artykuł Bolonka.
• Kołowrotek 2500–3000 z łatwym wypuszczaniem żyłki (otwarty kabłąk z kontrolą palcem) albo kołowrotek przepływankowy (centrepin) dla zaawansowanych.
• Żyłka pływająca 0,16–0,20 mm, przypony 0,12–0,16 mm, haki nr 10–16.
• Spławiki przepływankowe 2–8 g z grubym korpusem u góry (stabilne w nurcie) i antenką widoczną z daleka; śruciny i oliwki do obciążenia.
• Podbierak z długą rączką, wiadro na zanętę, glina lub ziemia do dociążania.

Kastery i białe robaki na płoć, czerwone robaki na jazia i klenia, kukurydza i pęczak na większe płocie, leszcze i brzany, ochotka wiosną. Nęcenie: zanęta na płoć lub uniwersalna z gliną – zbite, ciężkie kule rzucane powyżej stanowiska, a między spływami kastery procą.

Zestaw spławikowy przepływankowy: spławik na dwóch, trzech silikonach, obciążenie główne skupione w oliwce 2/3 głębokości (w silnym nurcie niżej), jedna, dwie śruciny sygnalizacyjne 20–30 cm nad hakiem, przypon 20–40 cm. Głębokość ustawiona tak, by przynęta płynęła 5–10 cm nad dnem – lekko za głęboko, z okresowym czepianiem dna, jest lepiej niż za płytko. W silnym nurcie cięższy spławik z większą oliwką; w wolnym – lżejszy i śruciny rozłożone.

1. Wybierz stanowisko: równy, żwirowy odcinek o jednostajnym nurcie i głębokości 1,5–3 m, bez zaczepów, poniżej ostrogi lub na wejściu do plosa – jak w artykule o czytaniu rzeki nizinnej.
2. Zmierz głębokość sondą wzdłuż całego spływu (na początku i końcu trasy spławika).
3. Zanęć kilka ciężkich kul powyżej stanowiska – mają leżeć tam, gdzie zaczyna się spływ.
4. Puść zestaw na linii zanęty, kabłąk otwarty, żyłka kontrolowana palcem; spławik płynie pionowo, lekko wyprzedzany przez przynętę.
5. Przytrzymuj spławik co kilka metrów na sekundę, dwie – przynęta unosi się i opada; większość brań przychodzi wtedy.
6. Zacinaj w dół rzeki, krótkim ruchem, przy każdym zanurzeniu albo zatrzymaniu spławika.
7. Holuj pod prąd, spokojnie, rybę sprowadź do brzegu poniżej siebie i podbierz; powtarzaj spływ co minutę, dokładając kastery.

Rzeki nizinne i podgórskie o umiarkowanym nurcie – Warta, Wisła, Odra, San, Bug i ich dopływy – przez cały sezon, z najlepszymi okresami wiosną (ciąg tarłowy płoci i jazi) i jesienią; zimą w głębszych plosach, wolniej. Typowe cele: płoć, jaź, kleń, leszcz, brzana, świnka, lipień na rzekach podgórskich. Odcinki rzek dostępne dla wędkarzy pokazuje katalog: łowiska na rzekach.

• Zbyt płytko – przynęta płynie nad rybami; ustaw tak, by czasem czepiała dna.
• Spływ bez przytrzymań – przynęta pędzi z nurtem, nienaturalnie; przytrzymuj.
• Lekka zanęta – rozmywa się daleko poniżej; dociąż gliną, zbijaj mocno.
• Zacięcie w górę rzeki – wyrywa hak z pyska ryby stojącej pod prąd; zacinaj w dół.
• Za cienki zestaw w silnym nurcie – zrywy; przepływanka na dużej rzece to 0,18 mm i mocny hak.