Etyka wędkarska – zasady, których nie ma w regulaminie

Ryba nie jest przeciwnikiem ani trofeum; jest zwierzęciem, które po złowieniu ma wrócić do wody w stanie pozwalającym żyć albo zostać zabrane i wykorzystane w całości. Z tego wynika: hol stanowczy, bez przedłużania „dla emocji”; podbierak zamiast wyciągania na żyłce; odhaczanie szybko, mokrymi rękami, wypychaczem albo szczypcami; duże ryby na macie, nigdy na piasku czy betonie; zdjęcie krótkie, nisko nad matą; wypuszczenie z podtrzymaniem, aż ryba sama odpłynie – szczegóły w artykule Złów i wypuść. Rybę zabieraną uśmierca się od razu, sprawnie, nie zostawia w siatce na godziny. Haki bezzadziorowe albo z przygniecionym zadziorem, gdy łowisz na wypuszczenie, to najmniejszy koszt i największa różnica. Głęboko zaczepiony hak w rybie wypuszczanej lepiej odciąć niż wyrywać.

Zasada jest jedna: zostaw brzeg takim, jakim chciałbyś go zastać. Śmieci – także te, które były tu przed tobą – zabierasz ze sobą; żyłkę i plecionkę tniesz na kawałki, bo zaplątane ptaki umierają długo. Nęcisz tyle, ile ryby zjedzą, nie tyle, ile przywiozłeś: zanęta na dnie gnije i zabiera tlen. Nie wycinasz trzcin, nie rozpalasz ognisk poza miejscami do tego wyznaczonymi, nie wjeżdżasz autem na brzeg, nie zostawiasz śladów po namiocie. Żywca używasz tylko z tej samej wody, a ryb obcych gatunków nie przenosisz nigdzie – nawet w dobrej wierze. Płoszysz kłusowników? Nie – dzwonisz do straży rybackiej.

Odstęp od sąsiada to nie tylko regulamin, to wygoda obu stron: zanim rozłożysz sprzęt, spójrz, gdzie leżą jego zestawy i w którą stronę rzuca. Nie zajmujesz stanowiska, na którym leżą czyjeś rzeczy, nie wchodzisz do wody przed cudzym zestawem, nie nęcisz w cudzą plamę. Cisza: bez muzyki, bez krzyków, bez silnika spalinowego tam, gdzie można wiosłować. Spinningista obchodzi stanowisko gruntowe szerokim łukiem; gruntowiec nie rozstawia czterech wędek w poprzek dojścia do wody. Na pytanie „na co biorą?” odpowiada się szczerze albo z uśmiechem – nie milczeniem. Pomoc przy podbieraniu dużej ryby sąsiada to obowiązek, nie uprzejmość. Jeśli ktoś łamie zasady, rozmowa jest pierwsza, zgłoszenie – druga.

Na wodzie PZW gospodarzem jest okręg i jego regulamin; na łowisku komercyjnym – właściciel, który wpuścił ryby i utrzymuje stanowiska. Regulamin czytasz przed przyjazdem, bilet płacisz bez negocjacji, zasady zabierania ryb traktujesz dosłownie – wyjaśnia je artykuł o regulaminach łowisk komercyjnych. Jeśli coś ci nie pasuje, mówisz to obsłudze albo piszesz w opinii – w katalogu opinie wędkarzy są przy każdej wizytówce, a właściciel może odpowiedzieć. Opinia jest uczciwa: opisuje, co było, nie to, co chciałbyś, żeby było, i nie karze łowiska za własny brak brań.

• Wyjeżdżasz: haki bezzadziorowe, mata, odkażacz, worek na śmieci i nożyczki na żyłkę w plecaku na stałe.
• Przyjeżdżasz: rozejrzyj się po sąsiadach, zanim wybierzesz stanowisko; przywitaj się.
• Łowisz: ryba poza wodą jak najkrócej; limit to maksimum, nie cel; mała ryba wraca od razu.
• Kończysz: brzeg czysty, zanęta nie w wodzie „żeby się nie zmarnowała”, ognisko ugaszone, stanowisko zdane.
• Wracasz: opinia w katalogu – krótka, rzeczowa, bez emocji z nieudanego dnia; zasady na łowiskach komercyjnych sprawdzisz na mapie łowisk.