Mokra mucha – łowienie na łuku zestawem dwu–trzech much

Po rzucie w poprzek nurt chwyta sznur i ciągnie go szybciej niż wodę przy muchach – muszki przyspieszają i płyną w poprzek prądu, lekko w górę, jak owady wykluwające się lub niesione prądem; na końcu łuku zatrzymują się pod twoim brzegiem i unoszą. Ryba stojąca głową pod prąd widzi muchę nadpływającą z boku i bierze, odwracając się w dół – napięty sznur zacina ją sam lub prawie sam. Kontrola tempa (mending – przerzucenie sznura w górę rzeki spowalnia łuk; trzymanie sznura prosto – przyspiesza) decyduje, czy mucha płynie naturalnie, czy „ścigana”. Zestaw kilku much obławia kilka głębokości i pokazuje, czego ryby chcą danego dnia.

• Wędka muchowa #4–#5, 9–10 ft (dłuższa lepiej kontroluje sznur na wodzie i mending), akcja średnia.
• Kołowrotek muchowy w klasie wędki; sznur pływający WF lub DT (DT łatwiej mendować); na głębsze rynny sink tip.
• Przypon zbieżny 2,7–3,6 m z tippetem 0,12–0,16 mm; odczepy 10–15 cm z węzła chirurgicznego lub pętelki co 50–70 cm.
• Wodery, okulary polaryzacyjne, podbierak gumowy, pudełko spiderów.

Spidery północnoangielskie (Partridge & Orange, Partridge & Yellow, Snipe & Purple, Black Spider) – miękkie jeżynki, cienki tułów; skrzydełkowe mokre (March Brown, Greenwell's Glory, Invicta); Red Tag mokry na lipienie; rozmiary 12–16. Punkt (koniec) – największa lub lekko obciążona mucha, odczepy – lżejsze; kolory naturalne (brąz, oliwka, szary, czarny) z akcentem (pomarańcz, żółć); na jezioro – większe (10–12), ciemne, z dłuższymi jeżynkami.

Sznur – przypon zbieżny – tippet z dwoma odczepami (10–15 cm, zostawione końce węzłów chirurgicznych) – trzy muchy: punkt na końcu, dwie wyżej co 50–70 cm; początkujący – dwie muchy (mniej plątania). Węzły pętelkowe dla swobody ruchu (węzły muchowe); tippet nie grubszy niż 0,16 – muchy bez obciążenia muszą tonąć.

1. Stanowisko: równe bystrza i przejścia bystrzy w plosa, głębokość do pasa, nurt umiarkowany (Rzeka górska); zacznij od góry odcinka.
2. Rzut w poprzek rzeki, lekko w dół (kąt 45° w dół), 10–15 m – daleko nie trzeba.
3. Mend – zaraz po wodowaniu przerzuć część sznura w górę rzeki, by muchy zatonęły i nie były ciągnięte od razu.
4. Prowadź łuk: wędka skierowana za sznurem, lekko uniesiona; sznur napięty, ale nie ciągnięty; drugi mend, gdy łuk przyspiesza; wolny, naturalny spływ.
5. Koniec łuku: muchy pod twoim brzegiem – zatrzymaj je na 3–5 sekund i unieś powoli; wiele brań tutaj.
6. Branie: szarpnięcie w ręce lub ciężar – unieś wędkę spokojnie, nie szarp; ryba zwykle już wisi.
7. Krok w dół – po każdym spływie zrób krok lub dwa w dół rzeki i powtórz; cały odcinek w godzinę, metr po metrze.

Rzeki górskie i podgórskie od wiosny do jesieni, zwłaszcza w czasie wylotów (ryby biorą w toni, nie z powierzchni) i wieczorami na bystrzach; wysoka, lekko mętna woda, gdy sucha mucha jest niewidoczna; rzeki nizinne latem na klenie i jazie pod gałęziami; jeziora pstrągowe i okoniowe z brzegu, łodzi lub belly boata – zestaw na sznurze intermediate ściągany powoli. Zimą i w bardzo niskiej, czystej wodzie – nimfa i sucha mucha łowią więcej. Rzeki pstrągowe pokazuje katalog: łowiska z pstrągiem potokowym w całej Polsce.

• Łuk za szybki (sznur ciągnie muchy w poprzek jak motorówka) – mend w górę rzeki, krótsze rzuty.
• Zacięcie na siłę – ryba już wisi, szarpnięcie zrywa tippet; podnieś wędkę spokojnie.
• Rzut prosto w dół – muchy płyną za sznurem, bez łuku i bez prezentacji z boku; rzut w poprzek.
• Stanie w jednym miejscu – mokra mucha to metoda ruchoma; krok po każdym spływie.
• Jedna mucha, gruby tippet – zestaw trzech much na 0,14 to sedno metody.