Nimfa – łowienie muchą pod wodą na pstrągi i lipienie

Nimfa – na haku z ciężką główką (wolfram, mosiądz) lub obciążonym korpusem – opada na dno i spływa z nurtem w tempie wody, na linii i przyponie trzymanych nad nią; ryba stojąca głową pod prąd bierze ją jak naturalną larwę i zatrzymuje na ułamek sekundy. Wędkarz widzi to jako zatrzymanie lub szarpnięcie sznura, sygnalizatora albo kolorowego odcinka przyponu i zacina. Dwie szkoły: klasyczna – rzut sznurem w górę rzeki, nimfa spływa na luźnym przyponie, branie na sygnalizatorze lub końcówce sznura; europejska / czeska nimfa – krótki dystans, długa wędka, bez sznura w wodzie, kontakt z nimfą przez napięty przypon, branie czuć w ręce.

• Wędka muchowa klasy 3–5, 9–10 ft na nimfę klasyczną; 10–11 ft, klasa 2–3, miękka szczytówka na nimfowanie europejskie.
• Kołowrotek muchowy w klasie wędki, sznur pływający (klasyczna) lub cienki sznur nimfowy / mono (europejska).
• Przypon: zbieżny z sygnalizatorem (wskaźnik z pianki, wełny, koralik) lub długi przypon z kolorowym odcinkiem (sighter) i tippet 0,10–0,14 mm; na dwie nimfy – odczep 15–20 cm.
• Wolframowe nimfy w pudełku z przegródkami, nożyce, wodery, okulary polaryzacyjne, podbierak muchowy.

Nimfy klasyczne: imitacje jętek (Pheasant Tail, Hare's Ear), chruścików (larwy w domkach i bez), kiełży, widelnic; nimfy jig z wolframową główką na haku jigowym – płyną grotem do góry, mniej zaczepiają; „perdigony” – gładkie, szybko tonące na głęboką, szybką wodę; nimfy z kolorowym kołnierzem (hot spot) na lipienie. Rozmiary 12–18, waga główki 2–4 mm; kolory naturalne (oliwka, brąz, szary) i hot spot (pomarańcz, róż).

Klasyczny: sznur – przypon zbieżny – sygnalizator w połowie – tippet – nimfa (głębokość = 1,5 × głębokość wody od sygnalizatora). Europejski: cienki sznur lub mono – długi przypon z sighterem – tippet 1–1,5 m – ciężka nimfa na końcu i lżejsza na odczepie wyżej (punkt i dropper). „Sucha + nimfa” – sucha mucha jako sygnalizator, nimfa pod nią na 30–60 cm. Węzły – węzły muchowe; na nimfę jig węzeł pętelkowy dla swobody ruchu.

1. Przeczytaj wodę: rynny, krawędzie nurtu, szwy za kamieniami, głowy plos, końce bystrzy – stanowiska opisuje artykuł Rzeka górska.
2. Dobierz wagę nimfy do nurtu i głębokości: ma dotykać dna co kilka sekund, nie ciągnąć po nim.
3. Podejdź od dołu, brodząc cicho, i rzuć krótko w górę rzeki, pod kątem, nad stanowisko.
4. Prowadź: w klasycznej – mending, żeby sznur nie ciągnął nimfy szybciej niż woda, sygnalizator płynie w tempie piany; w europejskiej – wędka wysoko, przypon napięty, podążasz szczytówką za nimfą w dół rzeki.
5. Zacinaj przy każdym zatrzymaniu, drgnięciu, zmianie kierunku sygnalizatora lub sightera – nawet jeśli to dno; zacięcie krótkie, w dół rzeki.
6. Holuj krótko, miękko (lipień ma delikatny pysk), podbieraj w wodzie, wypuszczaj bez wyjmowania.
7. Przesuwaj się stanowisko po stanowisku w górę rzeki; nimfa to metoda ruchoma.

Rzeki górskie i podgórskie przez cały sezon, z przewagą nad suchą muchą wczesną wiosną, w wysokiej i mętnej wodzie, w południe latem i jesienią oraz zimą na odcinkach otwartych cały rok (lipień); rzeki nizinne na klenie i jazie w nurcie; łowiska pstrągowe (zwykle dozwolone, sprawdź regulamin). Typowe cele: pstrąg potokowy, pstrąg tęczowy, lipień, kleń, brzana. Wody pstrągowe pokazuje katalog: łowiska z pstrągiem tęczowym w całej Polsce.

• Za lekka nimfa – płynie w toni, ryby są przy dnie; dołóż wagi, aż poczujesz dno.
• Sznur ciągnie nimfę – drag pod wodą; mending albo przejście na nimfowanie bez sznura w wodzie.
• Zacięcie dopiero przy wyraźnym braniu – większość brań to zatrzymanie; zacinaj przy każdym.
• Rzuty daleko – nimfa działa blisko, pod kontrolą; łów stanowiska w zasięgu wędki i przyponu.
• Jedna nimfa cały dzień – zmieniaj wagę i rozmiar, zanim zmienisz wzór.