Mokra mucha – klasyczne muszki prowadzone pod powierzchnią

Miękkie jeżynki z kuropatwy, kurki, szpaka czy bekasa poruszają się w nurcie przy każdej zmianie prądu – mucha „oddycha” jak owad walczący w toni; cienki tułów tonie szybko, skrzydełka z piór dają sylwetkę tonącej jętki lub chruścika. Prowadzona na łuku porusza się w poprzek nurtu i lekko w górę – jak wykluwająca się poczwarka; ryba stojąca głową pod prąd widzi ją z boku i bierze zdecydowanie, często sama się zacinając na napiętym sznurze. Zestaw dwóch–trzech much na odczepach obławia kilka głębokości naraz i pokazuje, czego ryby chcą danego dnia.

Podczas wylotów jętek i chruścików, gdy ryby biorą w toni, a nie z powierzchni (wiry, błyski boków pod wodą); wieczorem na płytkich bystrzach i końcach plos; w lekko mętnej, podniesionej wodzie, gdzie sucha mucha jest niewidoczna; wiosną i latem na klenie i pstrągi w rzekach nizinnych; w jeziorach z brzegu i łodzi na pstrągi i okonie wieczorem (zestaw na sznurze intermediate). Gdy ryby wstają wyraźnie z powierzchni – sucha mucha; gdy stoją przy dnie – nimfa; na duże pstrągi i drapieżniki – streamer. Rzeki pstrągowe pokazuje katalog: łowiska z pstrągiem potokowym w całej Polsce.

Rozmiar: 12–14 na wiosenne i wieczorne wyloty dużych owadów, 14–16 uniwersalnie, 16–18 na lipienie i drobne muchówki. Wzory na start (klasyka północnoangielska i polska): Partridge & Orange, Partridge & Yellow (spidery – kuropatwa na pomarańczowym / żółtym jedwabiu), Snipe & Purple, Black Spider, March Brown (skrzydełkowa), Greenwell's Glory, Invicta (chruścik), „mokra” wersja Red Tag na lipienie. Materiał jeżynki: kuropatwa i kurka (miękkie, najwięcej ruchu), szpak i bekas (drobne, ciemne), kogut miękki (trwalsze). Obciążenie: zwykle brak (toną tułowiem); wersja z kilkoma zwojami drutu lub małym koralikiem na szybszą wodę. Kolor: naturalne, stonowane – brąz, oliwka, szary, czarny, z pomarańczowym lub żółtym tułowiem jako akcentem. Hak: klasyczny mokry (ciężki drut, krótki trzonek), często bezzadziorowy.

Zestaw: przypon zbieżny 2,7–3,6 m, tippet 0,12–0,16 mm, dwie lub trzy muchy – punkt na końcu (najcięższa lub największa), odczepy 10–15 cm co 50–70 cm wyżej (węzeł chirurgiczny z pozostawionym końcem); początkujący – dwie muchy. Sznur pływający WF; w szybkiej, głębokiej wodzie sink tip. Węzły – węzły muchowe, pętelkowe dla swobody ruchu. Sprzęt: wędka muchowa #4–#5, 9–10 ft (dłuższa wędka lepiej kontroluje łuk). Rzut w poprzek i lekko w dół rzeki, mending, mucha płynie łukiem; na końcu łuku zatrzymaj na kilka sekund – wtedy biorą; zacięcie delikatne (często ryba zacina się sama).

• Zacięcie na siłę na napiętym sznurze – mucha wylatuje lub pęka tippet; unieś wędkę spokojnie.
• Za szybki łuk (sznur ciągnie) – mending w górę rzeki, by mucha płynęła w tempie wody.
• Jedna mucha – zestaw dwu–trzech much to połowa sensu metody.
• Za grube tippety – muchy bez obciążenia na 0,20 nie toną; 0,12–0,16.
• Ignorowanie końca łuku – zatrzymanie na końcu spływu to najczęstszy moment brania.