Muszka trociowa i łososiowa – klasyka, tuby i haki podwójne

Mucha rzucona w poprzek rzeki na sznurze tonącym lub z tonącą końcówką spływa łukiem w dół, wolno, na wysokości ryby stojącej w dole – troć lub łosoś widzą sylwetkę i ruch nadpływający z boku i biorą z agresji, często na końcu łuku, gdy mucha zwalnia i unosi się. Włosie i pióra pulsują w nurcie bez ściągania (ściąganie dodaje się w wolnej wodzie); kolor działa z kontrastem: ciemne (czarny, fiolet) na jasnym tle nieba w mętnej i wysokiej wodzie, jasne i srebrne w niskiej, czystej; pomarańcz i czerwień jako „akcent agresji”. Waga (tuba z mosiądzu lub wolframu, stożek, podwójny hak) decyduje o głębokości – mucha ma płynąć tuż nad dnem, nie orać go i nie wisieć w toni.

Sezon trociowy i łososiowy w rzekach pomorskich i Drwęcy (jesień, zima, wczesna wiosna – zgodnie z zezwoleniami i okresami ochronnymi): świeże ryby po przyborze w klarującej się wodzie, świt i zmierzch, pochmurne dni; wysoka, mętna woda – duże, ciemne, ciężkie muchy; niska, czysta – małe, jasne, lekkie, o zmierzchu; mróz i zimna woda – wolno, głęboko, ciężkie tuby. Troć w morzu z brzegu – jasne streamery na sznurze intermediate. Rzeki trociowe pokazuje katalog: łowiska z trocią w całej Polsce.

Typ: hairwing na haku pojedynczym lub podwójnym (uniwersalny, trwały), tubowa (hak wymienny – wiele łowisk wymaga pojedynczego bezzadziorowego; wagi do wyboru: plastik, aluminium, mosiądz, wolfram), klasyczne skrzydełkowe (tradycja i czysta woda), „intruder” i duże muchy spey na dwuręczną w wysokiej wodzie. Rozmiar: 3–5 cm (haki 6–8) w niskiej wodzie i na troć; 5–8 cm (haki 2–4, tuby 2–4 cm) standard; 8–12 cm w wysokiej, mętnej wodzie i na łososia. Kolor: czarny z pomarańczem lub żółtym (klasyka na wszystko), fiolet, zielony z czarnym („green highlander”), srebrno-niebieski (niska woda, troć), czerwono-czarny; akcent z jaskrawego włosia lub kołnierza. Waga: lekka w płytkiej wolnej wodzie, mosiądz i wolfram na głębokie doły i prąd. Hak: pojedynczy (często obowiązkowy), podwójny (stabilny lot muchy, klasyka), potrójny tylko tam, gdzie dozwolony; bezzadziorowy.

Sznur pływający z tonącą końcówką (poly leader / sink tip różnej szybkości) lub pełny tonący; przypon 1–1,5 m fluorocarbon 0,30–0,40 mm (węzły muchowe, pętelkowy do oczka lub tuby); tuba: linka przez rurkę, hak w gniazdku silikonowym; wędka muchowa #8–#9 jednoręczna 9–10 ft lub switch / dwuręczna 11–14 ft, kołowrotek z hamulcem tarczowym i 150 m podkładu. Prezentacja: rzut pod kątem 45° w dół, mend, spływ łukiem przy dnie, zatrzymanie na końcu łuku, krok w dół; zmiana muchy (rozmiar, kolor, waga) co 20–30 rzutów; zacięcie – poczekaj, aż ryba odwróci się z muchą i poczujesz ciężar, potem unieś wędkę w bok. Wodery z pasem i kijek – brodzenie zimą.

• Mucha w toni nad rybami – za lekka lub za szybki łuk; cięższa tuba, szybsza końcówka, mend.
• Zacięcie na „stuk” – troć bierze z boku i odwraca się; czekaj na ciężar.
• Jedna mucha cały dzień – zmieniaj rozmiar i kolor według stanu wody i światła.
• Kotwiczka tam, gdzie wymagany pojedynczy bezzadziorowy – regulamin zezwolenia; tuby z wymiennym hakiem rozwiązują to.
• Ściąganie jak streamera w szybkiej wodzie – mucha ma płynąć sama; ściągaj tylko w wolnej.