Wobler podlodowy – rattlebait i pionowe woblery pod lodem

Podbicie wędki (10–40 cm) wprawia płaski korpus w szybkie drgania (oczko na grzbiecie, brak steru – jak w letnim lipless), a kulki w komorach grzechoczą; w opadzie wobler kołysze się i opada pionowo lub lekko w bok, zatrzymując się pod otworem z drganiem. Dźwięk i wibracje niosą się pod lodem daleko – okonie i sandacze podchodzą z kilkunastu metrów, by „sprawdzić”, co hałasuje; branie najczęściej w pauzie po serii podbić lub w pierwszym ruchu po pauzie. Dwie kotwiczki (brzuch i ogon) łapią ryby atakujące z boku i z dołu. Wobler nie odpływa daleko od otworu jak balanser – pracuje w pionie, w jednym miejscu, co ułatwia kontrolę na głębi.

Środek zimy na głębiach i stokach zbiorników i jezior (sandacz, duże okonie 6–15 m); mętna woda pod lodem, gruby lód ze śniegiem (słaba widoczność – hałas zastępuje błysk); szukanie ryb po wielu otworach na dużej wodzie; aktywne okonie w ławicach (pierwszy lód); jako „przynęta wołająca” – ściąga ryby, które potem biorą mormyszkę w sąsiednim otworze. Płochliwe okonie w czystej, płytkiej wodzie – za głośny, lepszy balanser lub mormyszka. Zasady lodowe – Bezpieczeństwo na lodzie. Wody z sandaczem pokazuje katalog: łowiska z sandaczem w całej Polsce.

Rozmiar i waga: 3–4 cm (3–6 g) na okonia do 5 m; 5 cm (7–12 g) uniwersalnie (okoń, sandacz 5–10 m); 6–7 cm (14–20 g) na sandacza i szczupaka na głębi i w prądzie. Grzechotka: głośna (stalowe kulki) na głębię, mętną wodę i szukanie; cicha (jedna kulka wolframowa) lub bez na ostrożne ryby; „rattlebait” to standard zimowy. Kolor: naturalne (okoń, płoć, srebro) w czystej wodzie i słońcu; fire tiger, chartreuse, pomarańcz, UV przy grubym lodzie, śniegu i na głębi; ciemny grzbiet, jasny brzuch uniwersalnie. Pływalność: tonące (wszystkie podlodowe) – tempo opadu szybkie (głębia) lub wolne (płycej, dłużej w strefie). Haki: dwie kotwiczki ostre; na okonia można wymienić przednią na mniejszą; na łowiskach z zakazem kotwiczek – pojedyncze haki.

Żyłka 0,16–0,25 mm lub fluorocarbon (plecionka zimą zamarza) – mikrokrętlik (wobler skręca żyłkę) – przypon fluorocarbon 40–60 cm 0,25–0,35 – agrafka do oczka na grzbiecie; na szczupaka cienka stalka 15–20 cm. Sprzęt – wędka podlodowa 60–80 cm, sztywniejsza (podbicia ciężkiej przynęty), z kiwokiem lub czułą szczytówką. Prowadzenie: opuść na dno, unieś 20–50 cm; 3–5 podbić (20–40 cm, wobler drga i grzechocze), opad na półluźnej żyłce (kołysanie), pauza 5–10 s z delikatnym drżeniem; powtórz; zmieniaj wysokość o pół metra co kilka cykli; po 5–10 minutach bez brań – następny otwór; gdy ryby podchodzą (echosonda) i nie biorą – zmień na balanser lub mormyszkę w tym samym otworze.

• Za głośny na płochliwe okonie w czystej wodzie – przepłoszysz ławicę; cichy wobler lub balanser.
• Brak pauzy – ciągłe grzechotanie; branie w ciszy.
• Plecionka zimą – zamarza w przelotkach; żyłka lub fluorocarbon.
• Kotwiczki zahaczające o krawędź otworu – tępią się; sprawdzaj grot po każdym wyciągnięciu.
• Siedzenie w jednym otworze – to przynęta do szukania; wierć i chodź.