Łowienie na balanser – okoń i sandacz spod lodu

Podbicie wędką o 20–40 cm wyrzuca balanser w bok (ogonek z pióra lub plastiku steruje), po czym przynęta opada po łuku i wraca pod otwór, kołysząc się do zatrzymania; drapieżnik widzi ucieczkę i powrót z odległości kilku metrów (zimą woda jest czysta), podpływa i atakuje najczęściej w pauzie, gdy balanser wisi nieruchomo lub drży. Hałas haków o korpus i kolor dodatkowo wabią. Brania to stuk, ciężar albo „wyjęcie” – drganie szczytówki ustaje. Otwory wierci się nad strukturą (krawędź, górka, stok), a ryby szuka, zmieniając otwory co 5–10 minut, bo pod lodem ławica okoni lub grupa sandaczy stoi w jednym miejscu, nie wędruje do przynęty.

• Wędka podlodowa 50–80 cm, sztywna, z czułą szczytówką (na okonia lekka, na sandacza mocniejsza, do 30 g), rękojeść z pianki (ciepła w dłoni).
• Kołowrotek podlodowy lub mały stałoszpulowy 1000; żyłka 0,14–0,22 mm (zimą fluorocarbon lub żyłka – plecionka zamarza), przypon fluorocarbon 0,25–0,35 na sandacza, cienka stalka na szczupaka.
• Świder lodowy 100–150 mm, czerpak do oczyszczania otworu, kolce ratunkowe na szyi, skrzynka / sanki, krzesełko, czołówka, termos.
• Pudełko balanserów 3–9 cm w kilku kolorach, krętliki mikro, agrafki (balanser na agrafce lub na pętli).

Balansery 3–5 cm na okonia, 5–7 cm na sandacza i duże okonie, 7–9 cm na szczupaka; kolory: naturalne (okoń, płoć, srebro) w czystej wodzie i słońcu, jaskrawe (fire tiger, chartreuse, UV) przy grubym lodzie i śniegu, na głębokości i w pochmurne dni; balansery z grzechotką przy słabej widoczności. Na kotwiczkę pod brzuchem część wędkarzy nakłada kropelkę, koralik lub kawałek czerwonej nitki. Dodatek naturalny – na dolny hak oczko okonia (tam gdzie regulamin pozwala) lub larwa.

Żyłka – mikrokrętlik (balanser skręca żyłkę) – przypon fluorocarbon 40–60 cm – agrafka – balanser. Na szczupaka: cienki przypon stalowy 15–20 cm. Węzeł do oczka balansera luźny lub agrafka – sztywno zawiązany balanser traci pracę. Przy łowieniu na dwie wędki (jeśli regulamin pozwala) – druga z mormyszką w sąsiednim otworze jako „stacjonarna”.

1. Sprawdź lód (minimum bezpiecznej grubości, bez szarych plam, nie przy dopływach, trzcinach i ujściach) i nie wychodź sam.
2. Wywierć serię otworów wzdłuż krawędzi lub stoku co 5–10 m (np. 10–15 otworów) – najpierw wiercenie, potem cisza.
3. Opuść balanser do dna, unieś 10–30 cm; wykonaj 3–5 energicznych podbić (20–40 cm) z opadem na luźnej żyłce – balanser odpływa i wraca.
4. Pauza 5–15 s – wędka nieruchomo lub z lekkim drżeniem; większość brań jest w pauzie.
5. Powtórz 10–15 cykli; zmień wysokość (co 50 cm w górę – okonie stoją wyżej niż sandacze), zmień kolor; po 5–10 minutach bez brań – następny otwór.
6. Branie: stuk, ciężar, drgnięcie szczytówki – zacinaj krótko, w górę; hol żyłką w rękach lub kołowrotkiem, ryba do otworu głową.
7. Trafiłeś ławicę: zostań, łów dalej; zmieniaj rozmiar balansera, gdy brania słabną; oznacz otwór.

Jeziora i zbiorniki zaporowe od pierwszego bezpiecznego lodu do roztopów: pierwszy lód – płycizny i krawędzie trzcin (okoń, szczupak), środek zimy – stoki, górki i głębie (sandacz na 8–15 m), koniec zimy – znów płycej, przy dopływach. Pory: świt i dwie–trzy godziny po, późne popołudnie; przy stabilnym ciśnieniu i lekkim mrozie. Ryby pod lodem pokazuje katalog zimowo: łowiska z okoniem w całej Polsce.

• Siedzenie w jednym otworze – balanser to metoda ruchoma; ryby trzeba znaleźć.
• Brak pauzy – ciągłe podbijanie płoszy; branie przychodzi w bezruchu.
• Za duży balanser na okonia – stada okoni ignorują 7 cm; zacznij od 4 cm.
• Plecionka zimą – zamarza w przelotkach i otworze; żyłka lub fluorocarbon.
• Lekceważenie lodu – żadna ryba nie jest warta wejścia na cienki lód; kolce, lina, towarzysz.