Miętus – zimowy drapieżnik nocy: rozpoznanie, stanowiska, łowienie

Ciało wydłużone, z przodu walcowate, z tyłu bocznie spłaszczone, pokryte drobnymi, głęboko osadzonymi łuskami i śluzem; pojedynczy wąsik na brodzie (cecha dorszowatych) i dwa krótkie przy nozdrzach; dwie płetwy grzbietowe – krótka przednia i długa tylna, ciągnąca się do ogona, długa płetwa odbytowa; szeroka, spłaszczona głowa z dużym pyskiem; ubarwienie marmurkowe – żółtobrązowe, oliwkowe z ciemnymi plamami, brzuch jasny. Nie da się go pomylić z żadną inną polską rybą poza sumem (ten ma długie wąsy, brak łusek, jedną krótką płetwę grzbietową) i sumikiem karłowatym (osiem wąsów, kolec). Typowe rozmiary to ryby długości przedramienia; duże miętusy z zimnych jezior i dużych rzek są grube i ciężkie.

Rzeki o chłodnej, czystej wodzie – od podgórskich odcinków po duże rzeki nizinne (Wisła, Odra, Bug, Narew, San, Drwęca, Wieprz i wiele mniejszych); jeziora głębokie i chłodne (mazurskie, pomorskie), zbiorniki zaporowe z zimną wodą przy dnie; coraz rzadszy w ciepłych, nizinnych wodach. Stanowiska: dno twarde – kamienie, żwir, umocnienia brzegów, głazy, zatopione drzewa, pod podmytymi brzegami i korzeniami; w rzece krawędzie nurtu i głębsze rynny, w jeziorze stoki i głębie (latem bardzo głęboko). Nocą wychodzi na płycizny i piaszczyste łachy przy stanowiskach dziennych.

Nocą, od zmroku do świtu, najintensywniej w najzimniejszych miesiącach (listopad–marzec), w wodzie o kilku stopniach, a najlepiej w mroźne, ciemne, bezksiężycowe noce; przed tarłem (listopad–grudzień) i po nim (styczeń–luty) – przerwa w czasie samego tarła. Pokarm: rosówki i bezkręgowce, ikra, małe ryby (kiełbie, ukleje, jazgarze), padlina – miętus znajduje je węchem, idąc dnem. Latem i w ciepłej wodzie nie żeruje prawie wcale. Nie reaguje na szybkie przynęty – chce czegoś leżącego na dnie i pachnącego. Pora dnia szerzej – Pora dnia.

Klasyczna gruntówka nocna zimą: zestaw przelotowy z ciężarkiem 20–60 g (w rzece więcej), przypon 30–60 cm, przynęta na dnie, kilka wędek (ile pozwala regulamin) w różnych odległościach; sygnalizacja dzwonkiem lub sygnalizatorem; branie: skubanie i ciągnięcie – miętus połyka powoli, zacinaj po wyraźnym odjeździe, ale nie czekaj zbyt długo (głębokie połknięcie); hol: ciężki, miętus trzyma się dna i owija wokół kamieni; na brzegu – śliski jak węgorz, mokra szmatka. Z lodu: pionowo ciężką mormyszką lub błystką z kawałkiem ryby, stukanie o dno (dźwięk wabi miętusa). Rzeki z miętusem pokazuje katalog: łowiska z miętusem w całej Polsce.

Rosówki – pęczek na haku z długim trzonkiem (klasyka); martwa rybka mała lub kawałek (kiełb, ukleja); wątroba drobiowa w kostce; kawałek ryby z ikrą, raki (kawałki, gdzie dozwolone), pijawki, duże dendrobeny; z lodu – błystka pionowa z kawałkiem rybki lub rosówką. Nęcenie: posiekane ryby i robaki z ziemią w kilka punktów – miętus idzie za zapachem.

Wędka gruntowa lub feederowa 3,0–3,6 m, c.w. 40–100 g (rzeka), kołowrotek 3000–4000, żyłka 0,25–0,30 (zimą żyłka, nie plecionka – zamarza), ciężarek przelotowy lub na odczepie, przypon 0,25–0,28 na krętliku (miętus skręca), hak nr 1–4 z długim trzonkiem; pływak podwodny unosi przynętę nad kamienie. Stojaki, dzwonki z diodą, czołówka z czerwonym światłem, odzież zimowa, termos; z lodu – wędka podlodowa z kiwokiem i ciężką przynętą.

Miętus ma w wodach PZW wymiar ochronny, okres ochronny (zima – tarło) i limit dobowy; w części okręgów i wód jest całkowicie chroniony lub objęty zakazem zabierania – aktualne wartości sprawdzisz na stronach Wymiary i okresy ochronne oraz Limity dobowe. Rekordowe okazy: Rekordy Polski.

Dane mogą być nieaktualne. Przed połowem zawsze sprawdź aktualny regulamin PZW oraz regulamin konkretnego łowiska – okręgi i łowiska mogą stosować własne, bardziej restrykcyjne zasady.