Klasyczna gruntówka – prosty zestaw z ciężarkiem na dnie

Ciężarek trzyma zestaw na dnie mimo prądu i wiatru, przypon długości kilkudziesięciu centymetrów pozwala przynęcie leżeć naturalnie, a ryba, biorąc, przesuwa żyłkę – i ten ruch widać na sygnalizatorze. W wariancie z ciężarkiem przelotowym ryba nie czuje oporu i odjeżdża z przynętą; w wariancie z ciężarkiem na stałe (jak w karpiowaniu) zacina się sama o ciężar. Gruntówka działa najlepiej z zanętą podaną osobno (kule ręką, proca, rakieta), która ściąga ryby na stanowisko, podczas gdy zestaw leży w jej plamie.

• Wędka: feederowa 3,3–3,9 m albo lekka karpiowa; na rzekę mocniejsza (ciężarki 60–120 g), na stojącą wodę 30–60 g.
• Kołowrotek 4000–5000, ewentualnie z wolnym biegiem na noc.
• Żyłka 0,22–0,30 mm (na sumy i węgorze grubsza), przypony 0,16–0,25 mm.
• Ciężarki: gruszki i oliwki przelotowe, w rzece płaskie i z wypustkami trzymające dno, ewentualnie ciężarki karpiowe.
• Sygnalizacja: dzwonki, swingery, szczytówka lub świetlik nocą; stojaki lub rodpod; podbierak, proca do nęcenia.

Naturalne i trwałe: czerwone robaki i dendrobeny w pęczku, kukurydza, pęczak i ziemniak, ciasto twarde, kulki i pellet na karpie, rosówki i martwa rybka na węgorze i sumy nocą. Nęcenie: kule zanęty na leszcza albo ziarno i pellet, podane w punkt przed zarzuceniem zestawu i dokładane co godzinę.

Przelotowy – ciężarek biegnie po żyłce, zatrzymany koralikiem i krętlikiem przed przyponem 40–80 cm – najczulszy, na ostrożne ryby i stojącą wodę (running rig bez koszyka). Z bocznym odczepem – ciężarek na końcu, przypon na pętelce 20–30 cm wyżej (paternoster) – na rzekę, odporny na plątanie, samozacinający. Z ciężarkiem na stałe i krótkim przyponem – na karpie i duże ryby, które zacinają się same. Na węgorze i sumy nocą – mocny hak z długim trzonkiem, przypon z grubszej żyłki lub plecionki.

1. Wybierz stanowisko z twardym dnem, krawędzią lub dołem – jak w artykułach o czytaniu jeziora i rzeki nizinnej; sonduj ciężarkiem.
2. Zanęć kilka kul w punkt (w rzece nieco powyżej stanowiska, żeby spłynęły na nie).
3. Zarzuć zestaw w plamę, poczekaj na osiadanie ciężarka, dociągnij żyłkę i postaw wędkę na stojaku pod kątem do wody.
4. Załóż sygnalizator: dzwonek na szczytówce, swinger na żyłce, nocą świetlik.
5. Czekaj – gruntówka to metoda cierpliwa; sprawdzaj przynętę co pół godziny, dokładaj zanęty co godzinę.
6. Zacinaj przy wyraźnym braniu (dzwonek dzwoni ciągle, szczytówka ugina się lub prostuje); na zestawie przelotowym po krótkim odjeździe.
7. Holuj spokojnie wędką i hamulcem, podbieraj – więcej w artykule Hol.

Jeziora (krawędzie, stoki) nocą i o świcie na leszcze, liny i węgorze; rzeki nizinne (cofki, doły za ostrogami) na leszcze, brzany, sumy; stawy i łowiska komercyjne na karpie i karasie; przez cały sezon otwartej wody, latem głównie nocą. Typowe cele: leszcz, karp, lin, karaś, węgorz, sum. Sprawdź w regulaminie liczbę wędek i zasady łowienia nocnego – wizytówki z polem „Łowienie nocne” pokazuje mapa łowisk komercyjnych.

• Zestaw bez nadzoru – regulamin wymaga obserwacji, a ryba połyka hak głęboko; siedź przy wędkach.
• Za lekki ciężarek w rzece – zestaw wędruje i plącze się z sąsiadami; dobierz do nurtu.
• Przypon za krótki na przelotowym – ryba czuje ciężarek; 40–80 cm.
• Brak zanęty – gruntówka bez nęcenia to loteria; kilka kul w punkt robi różnicę.
• Rzuty w różne miejsca – zaklipsuj dystans i wybierz punkt odniesienia.