Hol – jak wyholować rybę bez zrywania i spadania

Hamulec ustaw przed łowieniem: ma puszczać linkę, zanim pęknie najsłabsze ogniwo (przypon) – orientacyjnie przy jednej trzeciej wytrzymałości przyponu; sprawdź, ciągnąc linkę ręką ze szpuli. W holu nie dokręcaj hamulca „bo ryba ucieka” – to najczęstsza przyczyna zerwań; zamiast tego przyhamuj palcem na szpuli, gdy trzeba. Wędka pod kątem 45–60° do linki: ugina się, amortyzuje szarpnięcia i daje rybie opór; wędka pionowa łamie szczytówkę, pozioma (w linii z linką) przenosi całe szarpnięcie na przypon. Kołowrotek z płynnym hamulcem jest tu ważniejszy niż wędka.

Rybę ściąga się wędką, nie kołowrotkiem: unieś wędkę (ryba podchodzi), opuść, nawijając luz, unieś znowu – „pompowanie”. Kołowrotkiem nie kręć, gdy ryba odjeżdża i hamulec puszcza (skręcasz linkę i nic nie zyskujesz); czekaj, trzymając kąt, aż odjazd się skończy, i wtedy pompuj. Przy wyskokach (szczupak, pstrąg, amur) opuść szczytówkę do wody, żeby ryba nie dostała luzu i dźwigni na hak. Przy przeszkodach (trzciny, zatopione drzewo) zmieniaj kąt wędki na bok, odciągając rybę od zaczepu, a gdy wejdzie w rośliny – zluzuj na chwilę, często sama wyjdzie.

Większość ryb spada w ostatnich metrach: ryba widzi wędkarza, zbiera siły, a linka jest krótka i nie amortyzuje. Pod brzegiem: cofnij się od wody, trzymaj wędkę niżej i bardziej z boku, nie podnoś ryby na powierzchnię na siłę, aż się zmęczy; przygotowany podbierak w wodzie, nieruchomy, a rybę prowadź nad niego głową do przodu i dopiero wtedy unieś kosz. Nie goń ryby siatką i nie wyciągaj jej na żyłce – nawet małej, bo tak uczysz się złych nawyków. Co dalej, mówi artykuł Złów i wypuść.

Karp i amur – długie, mocne odjazdy; hamulec luźny, pompowanie cierpliwe, przy brzegu ostatni zryw w trzciny – bądź gotowy. Szczupak – gwałtowne zrywy i wyskoki, krótki hol, szczytówka nisko; dużą rybę podbieraj, nie chwytaj za skrzela. Sum – hol trwa długo, hamulec puszcza, wędka pracuje, nie zmuszaj do wyjścia na płyciznę za wcześnie; lądowanie w rękawicy lub chwytakiem. Pstrąg i lipień – delikatne pyski, hol szybki i miękki, na bezzadziorowym bez luzu. Okoń i sandacz – twarde pyski, zacięcie pewne, hol równy; sandacz z głębokiej wody często „poddaje się” u góry – nie zwalniaj czujności przy podbieraku.

1. Hamulec ustawiony i sprawdzony przed pierwszym rzutem.
2. Po zacięciu: wędka pod kątem, linka napięta, żadnych gwałtownych ruchów.
3. Odjazd – czekaj; postój – pompuj; wyskok – szczytówka w dół.
4. Przeszkody – zmieniaj kąt, nie siłę.
5. Pod brzegiem – cofnij się, zmęcz rybę, podbierak w wodzie, ryba głową nad siatkę.
6. Sprzęt dopasowany do ryb na łowisku – na stawie z dużymi karpiami cienka żyłka to nie finezja, a stracona ryba z hakiem; na komercyjnych wizytówkach w katalogu sprawdzisz, jakie ryby i jaki sprzęt obowiązują: łowiska komercyjne na mapie.