Trolling – łowienie na przynęty ciągnięte za łodzią

Płynąca łódź nadaje przynęcie ruch; głębokość, na której pracuje, zależy od jej konstrukcji (ster woblera), ilości linki za łodzią, grubości linki i prędkości. Wobler głęboko schodzący na 40–50 m plecionki idzie na 5–7 m; żeby zejść niżej, używa się ciężarków, down-riggerów (ciężar na osobnej lince z zaczepem) lub linki ołowianej. Ryba atakuje przynętę przecinającą jej strefę; zacina się sama – o hamulec i ciężar łodzi. Echosonda pokazuje głębokość, strukturę i termoklinę, a GPS – ślad, dzięki czemu kurs, który dał rybę, powtarza się dokładnie.

• Wędka trollingowa: 2,1–2,7 m, miękka (parabola amortyzuje szarpnięcia), ciężar wyrzutu 30–100 g; do suma mocniejsza.
• Multiplikator z licznikiem linki (powtarzalna długość linki za łodzią) albo duży stałoszpulowy; plecionka 0,15–0,25 mm, przypon fluorocarbonowy 2–3 m lub stalowy na szczupaka.
• Łódź z silnikiem pozwalającym płynąć wolno i równo (elektryczny lub spalinowy na minimalnych obrotach), uchwyty na wędki, echosonda z GPS, podbierak, kamizelki (Bezpieczeństwo na łodzi).
• Dodatki: ciężarki trollingowe, down-rigger, planer boards (rozprowadzenie przynęt na boki).

Woblery głęboko schodzące 10–18 cm o stabilnej, intensywnej pracy – podstawa; woblery płytkie z ciężarkiem przed przyponem; duże gumy na ciężkich główkach na sumy i sandacze; łyżki trollingowe i duże błystki na trocie. Kolory: naturalne (okoń, płoć) w czystej wodzie, jaskrawe (fire tiger, perch) w mętnej i na głębokości; przynęty z grzechotką przy słabej widoczności. Sprawdź pracę każdej przynęty przy burcie – wobler, który ucieka w bok, kręci się i nie łowi.

Plecionka – krętlik – przypon 2–3 m (fluorocarbon 0,50–0,70 na sandacza, stalka lub fluorocarbon 1,0 na szczupaka) – agrafka – wobler. Z ciężarkiem: ciężarek trollingowy (10–60 g) na plecionce przed krętlikiem albo na odczepie (trójnik). Down-rigger: osobna linka z ciężarem i zaczepem, w który wpina się linkę z przynętą; przy braniu linka wypina się. Dwie–trzy wędki na różnych głębokościach i długościach linki – jeśli regulamin pozwala.

1. Sprawdź regulamin wody: czy trolling jest dozwolony, ile wędek, czy silnik spalinowy jest dopuszczony.
2. Przeczytaj strukturę na echosondzie: krawędź koryta, stok, termoklina latem, ławice drobnicy – tam ustawiasz kurs.
3. Wypuść przynętę: 30–60 m linki (licznik), zanotuj długość; wędka w uchwycie, hamulec na 1/3 siły, kołowrotek z klikiem.
4. Płyń 2–4 km/h (szczupak, sum wolniej; troć szybciej), wzdłuż krawędzi, zygzakiem – na zakrętach wewnętrzna przynęta zwalnia i tonie, zewnętrzna przyspiesza, co często wywołuje branie.
5. Kontroluj dno: wobler ma co jakiś czas dotknąć dna (szczytówka drga) – jeśli nie, wydłuż linkę lub dodaj ciężar; jeśli ciągle czepia, skróć.
6. Branie: wędka w łuk, klik – zatrzymaj łódź lub zwolnij, zwiń pozostałe zestawy, holuj z uchwytu lub z ręki.
7. Zapisz ślad i głębokość – powtórz kurs; ryby stoją na strukturze, nie w przypadkowym miejscu.

Duże jeziora i zbiorniki zaporowe od lata do jesieni: szczupaki nad termokliną i krawędziami, sandacze na stokach wieczorem, sumy nad korytem nocą; rzeki żeglowne – dryf z nurtem i trolling pod prąd na sandacza i suma; Bałtyk – troć i łosoś od jesieni do wiosny. Trolling wymaga dużej wody – na małych jeziorach jest zabroniony lub bez sensu. Wody z dostępem dla łodzi i trollingu pokazuje katalog: łowiska ze szczupakiem w całej Polsce.

• Trolling na wodzie z zakazem – najczęstsza przyczyna mandatów wędkarzy z łodzi; regulamin przed wypłynięciem.
• Przynęta w toni nad pustą wodą – trolling bez echosondy to turystyka; trzymaj kurs przy strukturze.
• Stała prędkość i prosty kurs – zygzaki i zmiany tempa wywołują brania.
• Zbyt mocny hamulec – ryba zacina się o ciężar łodzi; mocny hamulec wyrywa hak.
• Wobler niesprawdzony – kręcący się wobler nie łowi; wyreguluj oczko lub wymień.