Spinning sumowy – aktywne łowienie suma dużą gumą i woblerem

Sum poluje przy dnie, kierując się linią naboczną i węchem; duża guma (15–30 cm) na główce 40–150 g prowadzona z opadaniem na dno – podbicie, opad, pauza – wysyła fale ciśnienia, które sum wyczuwa z daleka; wobler lub błystka w nurcie przy ostrodze wywołuje atak z zasadzki. Brania są dwojakie: potężne uderzenie z zatrzymaniem lub „ciężar” – sum bierze gumę w opadzie i stoi. Zacięcie musi być mocne (twarda szczęka), a hol prowadzony tak, by ryba nie doszła do przeszkód; w nurcie sum wykorzystuje prąd – hol trwa długo.

• Wędka sumowa spinningowa 2,4–2,7 m, ciężar wyrzutu 100–250 g, sztywna, z mocnym dolnikiem; z łodzi krótsza (2,1–2,4 m).
• Kołowrotek stałoszpulowy 6000–8000 z mocnym hamulcem lub multiplikator okrągły; plecionka 0,30–0,45 mm, przypon fluorocarbon 0,80–1,0 mm lub plecionka sumowa 80 kg (sum nie przecina, ale ściera o zęby i kamienie).
• Główki jigowe 40–150 g z mocnymi hakami (6/0–10/0), kotwiczki sumowe na woblery, agrafki i krętliki ponad 50 kg.
• Rękawica, długie szczypce, chwytak do przytrzymania, czołówka, kamizelka przy łowieniu z łodzi.

Duże gumy sumowe 15–30 cm: kopyta i rippery o mocnej pracy, z grzechotką; kolory kontrastowe – czarny, biały, chartreuse, pomarańcz (sum widzi słabo, czuje dobrze). Duże kopyta spinningowe 12–16 cm na mniejsze sumy. Woblery głęboko schodzące 15–20 cm w nurcie; błystki wahadłowe 40–80 g z zbiorników; gumy z zapachem (atraktory rybne, kalmar) – sum trzyma je dłużej.

Guma na główce jigowej – plecionka – krętlik – przypon 60–100 cm – agrafka (zapięcie o wytrzymałości powyżej plecionki). Na dużych gumach – dodatkowa kotwiczka (stinger) w ogonie, bo sum bierze od tyłu. Wobler na agrafce z kotwiczkami sumowymi (wymień fabryczne). Z łodzi na głęboką rynnę – ciężka główka (100–150 g) prowadzona pionowo jak w verticalu albo czeburaszka z dużą gumą.

1. Wybierz stanowisko aktywnych sumów: główka ostrogi i wir za nią, krawędź rynny, wylot zbiornika, miejsce poniżej jazu, strefa zatopionych drzew; wieczór i noc.
2. Rzuć w górę nurtu lub poza rynnę; pozwól gumie opaść na dno (plecionka luźnieje).
3. Prowadź: podbicie 30–60 cm, opad z kontaktem, pauza 2–4 s na dnie; w nurcie – wolne „stukanie” po dnie z prądem; wobler – równe ciągnięcie z przerwami przy ostrodze.
4. Branie: uderzenie lub ciężar – zacinaj dwa razy z całej siły, utrzymaj napięcie.
5. Hol: z brzegu – wędka nisko, ryba trzymana z dala od przeszkód, nie puszczaj luzu; w nurcie zejdź w dół rzeki za rybą; z łodzi – hol siedząc, stabilnie.
6. Lądowanie: rękawica za dolną szczękę, ryba na płyciźnie lub przy burcie; zdjęcie z haka szczypcami, w wodzie.
7. Wypuszczenie: sum w wodzie, podtrzymany, aż ruszy sam; duże sumy są cenne jako tarlaki.

Duże rzeki nizinne – ostrogi, wiry, rynny, poniżej jazów; zbiorniki zaporowe z łodzi – krawędzie koryta, górki; jeziora z sumem – stoki wieczorem. Czerwiec–wrzesień to szczyt: ciepła woda, parne wieczory, przybór po deszczu; wieczór, noc i świt. Jesienią sumy schodzą głęboko – vertical i klonk. Wody z sumem pokazuje katalog: łowiska z sumem w całej Polsce.

• Spinningowy sprzęt szczupakowy – plecionka 0,16 i hak 2/0 kończą się zerwaniem i rybą z przynętą w pysku.
• Słabe zacięcie – sum ma twardy pysk; zacinaj mocno, dwa razy.
• Za szybkie prowadzenie – sum nie goni; podbicie, opad, pauza.
• Łowienie w dzień na płyciznach – latem sumy aktywne są wieczorem i nocą; w dzień głębiej.
• Luz w holu w nurcie – sum wykorzysta prąd i przeszkody; stały nacisk.