Klonk – wabienie suma z łodzi dźwiękiem i przynętą pod burtą

Dlaczego sum podpływa do klonka, do końca nie wiadomo – dźwięk przypomina odgłos żerujących ryb, skaczącej ofiary albo innego suma; ważne, że działa, zwłaszcza w ciepłej wodzie, gdy sumy są aktywne. Łódź dryfuje z nurtem lub wiatrem nad dołami, krawędziami koryta i zatopionymi drzewami, wędkarz uderza klonkiem seriami co kilkadziesiąt sekund, a zestaw – ciężarek, przypon i przynęta – wisi pionowo nad dnem, podążając za łodzią. Sum podpływa, bierze przynętę zwykle zdecydowanie, a zacięcie następuje natychmiast; hol z łodzi jest krótszy niż z brzegu, bo ryba nie ma dokąd uciec w zaczepy.

• Wędka sumowa krótka, 1,8–2,4 m, o ciężarze wyrzutu 200–400 g, sztywna – do łowienia w pionie i holu z łodzi.
• Multiplikator lub mocny stałoszpulowy 8000+, plecionka 0,40–0,60 mm.
• Klonk – do nauki plastikowy, później drewniany dopasowany do dłoni; dźwięk ćwiczy się przy brzegu.
• Echosonda – do znajdowania dołów, drzew i sumów stojących w toni; łódź z silnikiem elektrycznym albo wiosłami do kontroli dryfu, kotwica.
• Haki sumowe 6/0–10/0 z kotwiczką, ciężarki 100–250 g, krętliki i agrafki o wytrzymałości powyżej 100 kg, rękawice, chwytak, kamizelka asekuracyjna – zasady w artykule Bezpieczeństwo na łodzi.

Pijawki – przynęta klonkowa numer jeden, 2–4 sztuki na haku z kotwiczką; pęczek rosówek; żywiec sumowy lub martwa rybka tam, gdzie regulamin na to pozwala (patrz Łowienie na żywca); kalmar i wątroba jako przynęty zapachowe; duże gumy prowadzone pionowo dla odmiany.

Zestaw klonkowy: na końcu plecionki krętlik, przypon z plecionki sumowej lub kevlaru 1,0–1,5 mm długości 50–80 cm, hak pojedynczy 6/0–8/0 z dodatkową kotwiczką, ciężarek przelotowy lub na bocznym odczepie nad krętlikiem – tak, by przynęta wisiała 0,5–1,5 m nad dnem przy dryfie. W głębokiej wodzie i szybkim dryfie ciężarek cięższy; nad zatopionymi drzewami zestaw krótszy, przynęta wyżej.

1. Rozpoznaj wodę echosondą: doły, krawędzie koryta, zatopione drzewa, ryby w toni – stanowiska opisują artykuły o czytaniu rzeki nizinnej i zbiornika zaporowego.
2. Ustaw dryf nad stanowiskiem: łódź płynie z nurtem lub wiatrem, kontrolowana silnikiem elektrycznym lub wiosłem, zestaw opuszczony pionowo pod burtą.
3. Klonkuj seriami: 3–5 uderzeń, przerwa 20–40 sekund, powtórz; dźwięk ma być głuchy, „bulgoczący”, nie plaśnięcie.
4. Obserwuj echosondę – sumy podchodzące do łodzi widać jako duże sygnały w toni; podnieś lub opuść przynętę na ich głębokość.
5. Branie – stuknięcie, ciężar albo gwałtowne szarpnięcie; zatnij od razu, dwa razy, mocno.
6. Holuj z łodzi wędką trzymaną nisko, hamulec puszcza; nie pozwól rybie wejść pod łódź i w drzewa; dużego suma pozwól się zmęczyć przy burcie.
7. Lądowanie: w rękawicy za dolną szczękę albo chwytakiem, rybę przytrzymaj przy burcie w wodzie, zdjęcie w łodzi krótko i wypuszczenie z podtrzymaniem – albo zabranie zgodnie z regulaminem.

Duże rzeki nizinne (Odra, Warta, Wisła, Bug, dolny San) i zbiorniki zaporowe, od czerwca do września, w ciepłej wodzie; najlepsze są parne dni i wieczory, przed burzą i po niej, a także noce w pełni lata. Typowy cel: sum. Z brzegu alternatywą jest bojka. Wody z sumem i dostępem dla łodzi pokazuje katalog: łowiska z sumem w całej Polsce.

• Zły dźwięk klonka – plaśnięcie zamiast bulgotu płoszy; ćwicz przy brzegu, aż dźwięk będzie głuchy.
• Za ciężki lub za lekki zestaw – przynęta ciągnie po dnie albo wisi za wysoko; reguluj pod dryf.
• Zbyt szybki dryf – sum nie zdąży podejść; hamuj łódź silnikiem lub kotwicą pływającą.
• Za słaby sprzęt – klonk to duże sumy pod łodzią; plecionka i haki bez kompromisów.
• Brak kamizelki – hol dużego suma w nocy w łodzi to realne ryzyko wypadnięcia.