Zbiornik zaporowy – jak czytać zalaną dolinę i gdzie szukać ryb

Stare koryto to najważniejsze miejsce w zbiorniku: najgłębsza, podłużna rynna biegnąca od cofki do zapory, z twardym dnem i resztką prądu. Ryby traktują je jak autostradę – przemieszczają się nim między płyciznami a głębiną, zimują w nim i chronią się w upały. Krawędzie koryta, czyli stoki schodzące z tarasów do rynny, to stanowiska sandacza i suma; nad korytem w toni polują okonie i sandacze na ławice uklei.

Przebieg koryta można odczytać z map sprzed spiętrzenia, z map batymetrycznych i z echosondy; z brzegu podpowiada go kształt doliny – koryto biegnie tam, gdzie zbocza są najbardziej strome, i wije się tak, jak wiła się rzeka.

Dolina przed zalaniem miała tarasy – płaskie pola i łąki na różnych wysokościach. Pod wodą to rozległe blaty, które schodzą stopniami do koryta; każdy stopień to krawędź, na której stoją leszcze, płocie i polujące na nie szczupaki. Zatopione drzewa i pniaki – pozostałość po lasach – to kryjówki sandaczy i sumów oraz pułapki na zestawy; łów przy nich grubym przyponem i od strony otwartej wody. Stare drogi, mosty i fundamenty dają twarde dno w morzu mułu – echosonda pokazuje je jako ostre, regularne kształty, a ryby trzymają się ich cały rok.

Cofka to górna część zbiornika, gdzie wpływa rzeka: płytka, mulista, z prądem i zmętnieniem po deszczach. Wiosną nagrzewa się pierwsza i ściąga tarlaki; latem jest domem białej ryby, amura i karpia; po deszczu niesie pokarm i mętną wodę, za którą idą drapieżniki. Rejon zapory jest najgłębszy, z twardym dnem i wahaniami poziomu – zimą stoją tu stada leszczy i sandaczy, latem sumy. Ujścia dopływów i boczne zatoki – zalane doliny mniejszych potoków – to osobne mini-zbiorniki z własną cofką i korytem, często lepsze niż główny akwen.

Zbiornik zaporowy różni się od jeziora jednym: poziom wody zmienia się o metry, zależnie od pracy elektrowni i gospodarki przeciwpowodziowej. Wysoki poziom (wiosna, po deszczach) zalewa łąki i krzewy na brzegach – ryby wchodzą na świeżo zalany teren, bo jest tam pokarm; łów płytko, przy zatopionej roślinności. Opadający poziom wyciąga ryby z płycizn do koryta i na krawędzie tarasów – najlepszy czas na sandacza. Niski poziom (późne lato, zima) odsłania tarasy i skupia wszystkie ryby w korycie i przy zaporze; zbiornik staje się wtedy „rzeką w dolinie”. Przed wyjazdem sprawdź aktualny stan – zmiana o metr zmienia całe łowisko.

1. Zacznij od znalezienia koryta: z brzegu po kształcie doliny, z łodzi echosondą w poprzek zbiornika – spad do koryta zobaczysz od razu.
2. Łów krawędzie, nie środek: krawędź koryta, stopnie tarasów, granice zatopionego lasu, wyjścia bocznych dolin.
3. Z łodzi – vertical nad korytem i przy pniakach na sandacza, trolling wzdłuż krawędzi tarasów na szczupaka; z brzegu – zasiadka gruntowa na stokach schodzących do koryta.
4. Patrz na poziom wody: rośnie – idź na płycizny i cofkę; opada – schodź do koryta i zapory.
5. Zbiorniki to duże, otwarte wody z nagłym wiatrem — bezpieczeństwo na łodzi traktuj poważnie, zwłaszcza na Solinie i Czorsztynie.

Zbiorniki zaporowe otwarte dla wędkarzy – obwody PZW i łowiska specjalne – znajdziesz na mapie łowisk na zbiornikach zaporowych.