Sieja – głębinowa ryba czystych jezior: rozpoznanie i łowienie

Ciało wydłużone, lekko bocznie spłaszczone, srebrzyste z ciemniejszym, zielonkawo-niebieskim grzbietem; pysk mały, dolny lub końcowy, bez zębów, czasem z lekko wysuniętym nosem (forma maraena); płetwa tłuszczowa między grzbietową a ogonową (jak u pstrągów); łuski duże, łatwo odpadające, bez plam; płetwy szare, ogonowa głęboko wcięta; oko duże. Od sielawy odróżnia ją wielkość (sielawa jest mała i smukła, z pyskiem górnym), od młodego pstrąga – brak plam i mały bezzębny pysk, od uklei – płetwa tłuszczowa i rozmiar. Typowe sieje to ryby długości przedramienia; duże osiągają rozmiar ramienia i sporą wagę.

Głębokie, czyste jeziora Pomorza, Mazur i Suwalszczyzny (m.in. Miedwie, Wigry, Hańcza, Mamry, jeziora Pojezierza Drawskiego i Kaszubskiego), a także zarybiane zbiorniki zaporowe i żwirownie o zimnej, natlenionej wodzie; populacje w wielu jeziorach utrzymywane zarybieniami, część wymarła przez eutrofizację. Stanowiska: głębie i stoki 8–30 m latem (poniżej termokliny, w zimnej wodzie), płytsze stoki i blaty 4–10 m jesienią i zimą (tarło na żwirowych płyciznach późną jesienią – okres ochronny), pod lodem – stoki i głębie. Czytanie głębokiego jeziora – Jezioro; rozwarstwienie – Temperatura wody.

Przy dnie i w toni: larwy ochotki, kiełże, skorupiaki, ślimaki, zooplankton, czasem narybek; żeruje całorocznie w zimnej wodzie – zimą pod lodem jest aktywna (główny sezon wędkarski), wiosną i jesienią w dzień na stokach, latem głęboko, poza zasięgiem większości metod. Brania delikatne, „miękkie” – sieja zasysa drobną przynętę i odpływa powoli; hol silny, z ucieczkami w głąb, pysk delikatny – spięcia częste.

Zima pod lodem (mormyszka): ciężka mormyszka lub mała błystka z ochotką na stokach 6–15 m, powolne podbicia i długie pauzy przy dnie, czuły kiwok; zestaw „sieja” – kilka małych mormyszek lub haczyków z ochotką na odczepach nad ciężarkiem (tam, gdzie regulamin pozwala na taki zestaw). Woda otwarta: dropshot i małe gumy 3–5 cm na głębokim stoku z łodzi, bardzo wolno; spławik głębinowy (slider) z ochotką przy dnie z łodzi lub pomostu; feeder drobny z ochotką na stoku jesienią. Zacięcie delikatne, hol płynny, podbieranie w wodzie, wypuszczanie natychmiast (sieja z głębi źle znosi długie wyjmowanie). Jeziora z sieją pokazuje katalog: łowiska z sieją w całej Polsce.

Ochotka – przynęta numer jeden (pęczek na małym haku lub na mormyszce), małe białe robaki i pinki, kastery, mikrogumy 3–5 cm (biały, perła, motor oil), mormyszki wolframowe z koralikiem, małe błystki podlodowe z czerwonym koralikiem; zanęta pod lodem – ochotka i drobna, ciemna zanęta zimowa w małej ilości.

Pod lód: wędka podlodowa z czułym kiwokiem, żyłka 0,12–0,16 (sieja walczy, fluorocarbon na przypon), mormyszki wolframowe 3–5 mm, haki 14–18; zestaw z odczepami – ciężarek na końcu, 2–3 haczyki 15–20 cm nad nim. Woda otwarta: wędka L 1,9–2,1 m, kołowrotek 1000–2000, plecionka 0,06–0,08, przypon fluorocarbon 0,16–0,20, główki 3–7 g; spławik slider 6–10 g, przypon 0,14, hak 14–16. Echosonda pokazuje stoki i stada w toni; świder lodowy, kolce ratunkowe i ciepła odzież zimą.

Sieja ma w wodach PZW wymiar ochronny, okres ochronny (późna jesień – tarło) i limit dobowy; w wielu jeziorach jest objęta dodatkową ochroną lub całkowitym zakazem zabierania, a jej obecność zależy od zarybień – aktualne wartości sprawdzisz na stronach Wymiary i okresy ochronne oraz Limity dobowe. Rekordowe okazy: Rekordy Polski.

Dane mogą być nieaktualne. Przed połowem zawsze sprawdź aktualny regulamin PZW oraz regulamin konkretnego łowiska – okręgi i łowiska mogą stosować własne, bardziej restrykcyjne zasady.