Wiatr a ryby – nawietrzny brzeg, fala, tlen i bezpieczeństwo

Wiatr spycha warstwę powierzchniową – z owadami, planktonem, oderwanymi roślinami i cieplejszą wodą – na brzeg, w który wieje (nawietrzny, „wiatr w twarz”); drobnica podąża za pokarmem, drapieżniki za drobnicą; fala miesza wodę i natlenia ją, a zmącone płycizny dają rybom poczucie bezpieczeństwa – żerują bliżej brzegu i w dzień. Na brzegu zawietrznym (wiatr w plecy) woda jest spokojna, przejrzysta, chłodniejsza i pusta. Zasada działa najmocniej latem i wczesną jesienią na jeziorach i zbiornikach; na rzece znaczenie ma mniejsze (prąd rządzi), choć wiatr pod prąd spowalnia powierzchnię i podnosi aktywność. Krawędzie i strukturę po stronie nawietrznej opisują Jezioro i Zbiornik zaporowy.

Pomaga: ciepły wiatr z południa i zachodu latem i jesienią (ociepla, natlenia, mąci); stały wiatr przez 2–3 dni (ryby „ustawiają się” na nawietrznym); lekki wiatr przy słońcu (fala łamie światło – drapieżniki polują w dzień); wiatr po upale (tlen). Szkodzi: zimny wiatr z północy i wschodu wiosną i jesienią (ochłodzenie płycizn o kilka stopni w dobę – ryby schodzą głębiej i przestają żerować); nagła zmiana kierunku (ryby potrzebują dnia, by się przestawić); silny wiatr zimą na otwartej wodzie (mieszanie i wychłodzenie); bardzo silny wiatr w ogóle – ryby schodzą do głębszej, spokojnej wody, a wędkarz nie kontroluje zestawu. Wschodni wiatr ma złą sławę nie bez powodu: w Polsce zwykle przynosi zimne, suche powietrze i wysokie ciśnienie.

Spławik: boczny i w twarz – spławik dubeltowy, zatopiona żyłka, cięższy zestaw; w plecy – waggler leci dalej, ale ryby są po drugiej stronie; odległościówka przy wietrze w twarz traci sens. Feeder: cięższy koszyk, szczytówka nisko nad wodą lub pod wodę (żyłka nie łapie wiatru), wędka pod kątem do wiatru. Spinning: nawietrzny brzeg z lekko mętną wodą to stanowisko szczupaka i okonia; rzut pod wiatr krótszy – cięższe przynęty, plecionka cieńsza; fala boczna utrudnia kontakt z gumą – jig cięższy. Mucha: wiatr w plecy pomaga rzutowi, boczny z „niewłaściwej” strony to mucha w głowie – zmień brzeg lub rzut ponad barkiem; jezioro z belly boata – tylko pod wiatr do powrotu. Karp: nawietrzny brzeg latem (karpie pod pianą i śmieciami przy brzegu), zawietrzny zimą; zestawy pod wiatr wymagają cięższych ciężarków i przyponu strzałowego.

Czytaj prognozę wiatru (kierunek, prędkość średnia, porywy) na dzień wyprawy i dwa dni wcześniej – kierunek z ostatnich dni mówi, gdzie są ryby, porywy mówią, czy wypłynąć. Na łodzi i pontonie: fala buduje się w kwadrans, wracaj przy pierwszych podmuchach, płyń z falą lub pod falę, nie burtą; na dużych zbiornikach wiatr powyżej umiarkowanego to dzień na brzegu (Bezpieczeństwo na łodzi). Na lodzie wiatr oznacza wychłodzenie – odczuwalna temperatura spada o kilkanaście stopni; ścianka z osłoną, kombinezon, przerwy. Na brzegu: suche drzewa i gałęzie nad głową przy silnym wietrze, parasol zabezpieczony śledziami, wędki w stojakach dociśnięte.

• Łów na nawietrznym brzegu latem i jesienią – tam pokarm, tlen i drobnica.
• Zimny wiatr z północy i wschodu wiosną – głębiej i wolniej, albo dzień w domu.
• Stały kierunek od 2–3 dni to lepsza wróżba niż bezwietrzna, piękna pogoda po zmianie.
• Dobierz zestaw do wiatru: cięższy spławik i koszyk, zatopiona żyłka, cięższy jig.
• Porywy w prognozie decydują o łodzi, nie średnia prędkość.
• Mapa katalogu pokazuje linię brzegową i orientację łowiska – wybierz brzeg pod prognozę: łowiska na jeziorach w całej Polsce.